Miracle of Marcelino

  • Thread starter Thread starter block
  • Start date Start date
Status
Not open for further replies.
B

block

Guest
Hey everyone,
I'm not sure how many of you are familiar with the movie, Miracle of Marcelino Pan Y Vino, but I grew up believing it was a true story and since have heard arguments that it is not. Is it a true story? And if so, why is he not considered a saint?
 
I’ve seen the movie not long ago. I really liked the movie. I think the movie is based on a novel.
 
Hey everyone,
Code:
 I'm not sure how many of you are familiar with the movie, Miracle of Marcelino Pan Y Vino, but I grew up believing it was a true story and since have heard arguments that it is not. Is it a true story? And if so, why is he not considered a saint?
It’s a lovely story, but not a true one - except, of course, in the sense of the values it presents.
 
Just for grins, I did some research on this. The author of the book in 1952 stated he heard the story from his mother. The original Spanish story goes way back to the 13th century. Here’s the original, with information if anyone wants to “check up”. One reference I found stated that all European Catholic countries had similar early medieval stories about “feeding statues”. They invariably end with the death of the one providing the food. With this many stories, who knows?

Nota Bene: The Portuguese is medieval, and doesn’t translate with computer programs (eg. Babelfish). I have attached an English synopsis that I found.

Marcelino Pan Y Vino – original version from the Cantiga de Santa Maria, Cantiga CCCLIII, Quen a omagen – Alfonso X (el Sabio), circa 1260

A rich man in Venice had only one son because all the rest of his children had died. He sent the boy to live in a monastery to be raised by the abbot. The abbot, who called the boy his son, let him play in the cloister. While playing, the boy often went into the church where he admired a statue of the Virgin and Child.
He was captivated by the Child and went to see him often. He decided to offer him a portion of the meal they gave him. He went to the church, climbed up on the altar and laid the food out in front of the statue. He promised to bring the Child food everyday, and encouraged him to eat.
The boy did this for fifteen days. Then the statue of the Child spoke to him, bidding him to eat at his Father’s table the next day.
The abbot, noticing that the boy was growing thin, questioned him. The boy said that he had been sharing his food with the Child on the altar and explained that the Child had asked him to dinner.
The abbot, after asking the child if he could accompany him, assembled his monks. He told them that he would be leaving and appointed a successor, a monk named don Mateus.
That night both the abbot and the boy fell ill; at the sixth hour they were taken to heaven.
 
Quen a omagen
  • 353 -
    Como un meninno que criava un abade en sa castra tragia
    de comer ao menin[n]o que tiin[n]a a omagen
    enos seus braços, e disso-ll’ a omagen que comeria con ele mui çedo.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

E de tal razon com’ esta vos direi, se vos prouguer,
miragre que fez a Virgen, que sempre nosso ben quer,
per que ajamos o reyno de seu Fill’, ond’ a moller
primeira nos deitou fora, que foi malament’ errar
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

En comer ha maçãa, que ante lle defendeu
Deus que per ren non comesse, e porque dela comeu
e fez comer seu marido Adan, logo lles tolleu
o reino do Parayso e foy-os end’ eixerdar.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

Mas depois Santa Maria, en que á bondad’ e sen,
buscou e busca carreiras com’ ajamos aquel ben
de Deus, seu Padr’ e seu Fillo, que el pera os seus ten,
en que vivan con el senpre sen coita e sen pesar.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.
Este miragre mui grande foi, segundo que oý
dizer a omees bõos, que o contaron a my,
dun ric-ome que morava en terra de Venexi,
a que morrian os fillos, que non podian durar.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.
E con mui gran pesar desto, u deles, que lle ficou,
g u abade mui santo dun mõesteir’ enviou
o deu-llo que llo criasse, e tan muito o rogou,
que o fillou por seu rogo e feze-o ben criar
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.
Consigo no mõesteiro; e, per com’ aprendi eu,
cada que o faagava chamava-lle «fillo meu»
e dizia-ll’ ameude: «Quant’ aqui á, tod’ é teu.»
E mandava-lle que fosse pela claustra trebellar.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

Andand’ assi trebellando, na eigreja ‘ntrou e viu
omagen da Virgen santa con seu Fillo, e cousiu
com’ era mui fremoso, e cató-o e riyu,
e log’ en sa voontade o fillou muit’ a amar.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

E tan gran ben lle queria que ameude veer
o ya muitas vegadas, ca en al neu prazer
tan grande non recebia; pero, porque de comer
non viia que lle davan, fillou-ss’ a maravillar.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

E log’ en aquela ora pos eno seu coraçon
que daquelo que lle davan que lle déss’ en seu qon;
e des y foi comer logo, e apartou da raçon
sua a mayor partida e foi-lla logo guardar.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

E pois comeu, trebellando começou-sse logo d’ir
aa eigreja correndo, e eno altar sobir
foi de pees, e daquelo que lle davan a servir
se fillou ant’ o meno e começou-ll’ a rogar
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

Que comesse, e dizendo: «Cada dia t’ adurey
desta raçon que me deren e tigo a partirey;
e poren te rog’, amigo, que cómias, ca mui ben sei
que sse desto non comeres, outro non cho verrá dar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

Depois ben a quinze dias o menynno esto fez
cada dia; mais o Fillo da Virgen de mui bon prez
lle diss’ un dia: «Contigo non comerei outra vez,
se cras mig’ e con meu Padre non quiseres yr jantar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

O abad’ ao menyrmo viu-lle cambiar a faz
e ar enmagrecer muito, e disso com’ en solaz
ao meno: «Meu fillo, se tu non comes assaz,
eu te darei ben que cómias, ca te vejo magr’ andar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.
Enton respos o meno: «Carne e vynno e pan
vossos omees, ai, padre, me dan ben e sen afan;
mas eu ao bon meno daquelo que mi a min dan
dou end’ a mayor partida e vou-llo sempre levar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

Quand’ est’ oyu o abade, disse-ll’: «Ai, fill’ e sennor!
E qual é aquel meno a que fazes ess’ amor?»
Diss’ el: «O fillo da dona que sé no altar mayor,
a que non dan ren que cómia, e vejo-o lazerar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

Enton lle diss’ o abade, a que chamavan Fiiz:
«Meu fillo, o que lle levas come-o, ou que che diz?»
Diss’ el: «Come cada dia; mas des que ll’aquesto fiz,
nunca m’ante falou nada, mais foi-m’ oje convidar
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

(continued)
 
(remainder)

Que con el e con seu padre eu fosse a jantar cras.»
Enton lle diss’ o abade: «Pois que tu est’ oyd’ ás,
e creo certãamente que con eles jantarás,
rogo-t’ eu que vaa tigo comer de tan bon manjar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.
Enton sse foi o abade e chamou os monges seus
e disse-lles: «Ai, amigos, cras m[e] ireieu, par Deus,
esto sei certãamente; e porend’ a Don Mateus,
vosso monge, por abade escolled’ en meu logar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

E contou-lles en qual guisa esto sabia e qual
razon en con seu criado ouvera, e diss’: «Atal
galardon aos que ama a Sennor esperital
dá, con seu Fillo beito, a quena ben sab’ amar.»
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

Aquela noite passada, outro dia ant’ a luz
o abad’ e o menynno enfermaron, com’ aduz
o feito deste miragre; e à sesta, quand’ en cruz
morreu por nos Jhesu-Christo, morreron eles a par.
Quen a omagen da Virgen e de seu Fillo onrrar,
deles será muit’ onrrado no seu ben, que non á par.

(Sorry for the length, but since I don’t speak medieval Portugese either, I wanted to be complete).

Pax Et Bonum.
 
Status
Not open for further replies.
Back
Top